"Neverwhere" is my first Gaiman novel.
An officemate told me Gaiman's fans are mostly young people. I said I'm not that old to understand Gaiman.
I've read several Gaiman stories. I even bought a second-hand collection of his stories. I enjoyed them.
"Neverwhere" aroused innate fears. And a little bit of hope.
Friday, May 18, 2007
Thursday, May 17, 2007
Ang landas na tinahak ni Allan
Dalawampu't isang taon na ang nakalipas nang huli kaming magkita ni Allan B. Dahil wala pang cell phone noon, naputol ang lahat na ugnayan namin. Ni sulat wala kaming natanggap mula sa isa't isa. Di ko na nalaman ang nangyari sa kanya, di na rin niya alam kung anong landas ang tinahak ko sa buhay.
(Ang letrato na yan ay kuha 20 years ago, noong 1987. Ako yang nakadilaw(!) na jogging pants sa kaliwa, si Paul ang nasa gitna (nasa Amerika na siya), at si Padi (nasan na kaya siya?))
Pareho kaming tubong-Mindanao. Mas matanda siya sa akin. Nagkakilala kami sa seminaryo. Sabay na nangarap kung papaano makapagsilbi sa Diyos at sa bayan. Sabay na nakibaka sa anumang maliit na maitulong namin para magkaroon ng pag-asa ang mga taong nakasalamuha namin sa mga baryo sa Mindanao at Basilan at sa urban poor communities dito sa Maynila.
Sabay din kaming namulat sa ganda ng mga dalaga, dito man sa Maynila o sa mga liblib na baryo kung saan kami nagtuturo ng katekismo at kanta sa mga bata. Syempre pa, siya sa kanta at gitara, ako sa katekismo dahil kahit anong praktis ko medyo sablay talaga ang tunog kapag ako ang nagtuturo ng "El Senor es contigo."
Nagulat ako nang makatanggap ng text message mula sa kanya kanina. Natatawa pa ako: Eto kasi ang sabi nya: "D nko m imagine ang usa k y buot nga cge rag bsas kwarto s claret serious na kaau s tv on vital isues n concern. Musta na (Di ko ma-imagine ang isang walang muwang na lagi lang nagbabasa sa kwarto sa Claret, seryoso na masyado on vital issues and concerns).
Dalawampu't isang taon na ang nakalipas, kaya tinawagan ko siya. Di ko nga alam kung sino sya noong una. Isang bata ang nakasagot. Tatay daw niya si Allan at wala ito sa bahay, nasa bukid daw naglipat ng baka.
Nang makausap ko siya, sinabi niyang nasa isang liblib na baryo na raw siya nakatira. Simpleng buhay daw. Matagal na raw siyang walang nakausap, nakasama, nakahuntahan na dating kasama't kaibigan. Sa TV na lang yata niya nakikita ang Maynila na dati naming pinasyalan at kinilala na parang dito na huhubugin ang kapalaran.
Sabi ko, basta ba masaya siya sa kanyang kinaroroonan, basta ba nagigising siyang buo pa rin ang mga pangarap, buo pa rin ang pag-asang sa susunod na pagsikat ng araw mas maalwal ang buhay, mas may pag-asa, mas mataba ang baka, may itlog ang mga manok at namumulaklak ang mais.
Matagal-tagal din kaming nag-usap, nagkamustahan, inaalala ang nakaraan, ang mga nakasama sa pagbuo ng mga pangarap, ang pagtayo ng LRT sa Taft Avenue, ang Nayong Pilipino na naunang napasyalan sa Maynila, ang Corregidor, ang EDSA 1, ang marami pang mga karanasan.
Sabi ko naiinggit nga ako sa kanya. Matutulog na siya pagkalubog pa lang ng araw, gigising naman sa padating ng bukangliwayway. Napakatagal na panahon nang di ako nakakita ng bukangliwayway. Napakatagal na panahon nang di ako nakatulog sabay sa paglubog ng araw.
Sabi ng kaibigan ko: "Yan ang pinili mong landas."
Naalala ko tuloy, isa sya sa mga unang nakabasa sa aking mga tula. Natatawa ako sa sarili dahil talagang di naman ako marunong tumula at sinasabi lang ng mga tulad ni Allan na ang mga sinusulat ko ay tula. Kaya naman, nagsulat ako ngayong gabi.
(Ang letrato na yan ay kuha 20 years ago, noong 1987. Ako yang nakadilaw(!) na jogging pants sa kaliwa, si Paul ang nasa gitna (nasa Amerika na siya), at si Padi (nasan na kaya siya?))
Pareho kaming tubong-Mindanao. Mas matanda siya sa akin. Nagkakilala kami sa seminaryo. Sabay na nangarap kung papaano makapagsilbi sa Diyos at sa bayan. Sabay na nakibaka sa anumang maliit na maitulong namin para magkaroon ng pag-asa ang mga taong nakasalamuha namin sa mga baryo sa Mindanao at Basilan at sa urban poor communities dito sa Maynila.
Sabay din kaming namulat sa ganda ng mga dalaga, dito man sa Maynila o sa mga liblib na baryo kung saan kami nagtuturo ng katekismo at kanta sa mga bata. Syempre pa, siya sa kanta at gitara, ako sa katekismo dahil kahit anong praktis ko medyo sablay talaga ang tunog kapag ako ang nagtuturo ng "El Senor es contigo."
Nagulat ako nang makatanggap ng text message mula sa kanya kanina. Natatawa pa ako: Eto kasi ang sabi nya: "D nko m imagine ang usa k y buot nga cge rag bsas kwarto s claret serious na kaau s tv on vital isues n concern. Musta na (Di ko ma-imagine ang isang walang muwang na lagi lang nagbabasa sa kwarto sa Claret, seryoso na masyado on vital issues and concerns).
Dalawampu't isang taon na ang nakalipas, kaya tinawagan ko siya. Di ko nga alam kung sino sya noong una. Isang bata ang nakasagot. Tatay daw niya si Allan at wala ito sa bahay, nasa bukid daw naglipat ng baka.
Nang makausap ko siya, sinabi niyang nasa isang liblib na baryo na raw siya nakatira. Simpleng buhay daw. Matagal na raw siyang walang nakausap, nakasama, nakahuntahan na dating kasama't kaibigan. Sa TV na lang yata niya nakikita ang Maynila na dati naming pinasyalan at kinilala na parang dito na huhubugin ang kapalaran.
Sabi ko, basta ba masaya siya sa kanyang kinaroroonan, basta ba nagigising siyang buo pa rin ang mga pangarap, buo pa rin ang pag-asang sa susunod na pagsikat ng araw mas maalwal ang buhay, mas may pag-asa, mas mataba ang baka, may itlog ang mga manok at namumulaklak ang mais.
Matagal-tagal din kaming nag-usap, nagkamustahan, inaalala ang nakaraan, ang mga nakasama sa pagbuo ng mga pangarap, ang pagtayo ng LRT sa Taft Avenue, ang Nayong Pilipino na naunang napasyalan sa Maynila, ang Corregidor, ang EDSA 1, ang marami pang mga karanasan.
Sabi ko naiinggit nga ako sa kanya. Matutulog na siya pagkalubog pa lang ng araw, gigising naman sa padating ng bukangliwayway. Napakatagal na panahon nang di ako nakakita ng bukangliwayway. Napakatagal na panahon nang di ako nakatulog sabay sa paglubog ng araw.
Sabi ng kaibigan ko: "Yan ang pinili mong landas."
Naalala ko tuloy, isa sya sa mga unang nakabasa sa aking mga tula. Natatawa ako sa sarili dahil talagang di naman ako marunong tumula at sinasabi lang ng mga tulad ni Allan na ang mga sinusulat ko ay tula. Kaya naman, nagsulat ako ngayong gabi.
Lumubog na ang araw, madilim na ang gabi
Oras na naman ng pagdalaw ng pangungulila
Walang takipsilim sa syudad, walang kampana
Walang hudyat para umuwi na ang mga bata
Walang kalabaw o baka, o baboy o manok
Na aasikasuhin bago sumubo ng kanin
Habang nakapatong ang maruming paa
Sa mahabang bangko sa tabi ng hapag
Tumawag ang isang dating kakilala kanina
Nasa malayong bukid na raw siya nakatira
Mahirap daw ang makikipagbuno sa lupa
Kahig muna bago tuka ang magsaka
Sabi ko mas mahirap na maglakad
Sa sementadong gubat sa syudad
Mabigat ang maghabol ng pantasya
Gustuhin ko pang magbungkal ng lupa
How I wish
"Be careful what you wish for, it might be granted to you."
Somebody might have said it to me, or I might have read it from somewhere. But yes, I wish, yes, how I wish I was more careful in my wishes.
God has been good, really good to me. He gave me a lot of blessings more than what I wished for. Now I'm just tired.
I wished for work that would be pioneering in my field of expertise. I wished that I could work with no specific time to come in or out. I wished that I could help other journalists.
God granted me my wish.
I work in the morning, I work in the afternoon, I work in the evening, I work at dawn, I work in the office, I work outside the office, I just work.
Reporters who get threats call me, media organizations call me for interviews when a journalist is killed, I attend meetings, travel to places without enjoying the sites, address audiences as if it is my responsibility to attend such functions, etc, etc.
I just work. I have no time to enjoy the fruits of my work, to gaze at the sunset or welcome the sunrise. I haven't seen a movie for a long time, I haven't been to a mall, I haven't sung in a videoke bar, I haven't even had beer with colleagues.
How I wish I can still make a wish without God making a joke.
Somebody might have said it to me, or I might have read it from somewhere. But yes, I wish, yes, how I wish I was more careful in my wishes.
God has been good, really good to me. He gave me a lot of blessings more than what I wished for. Now I'm just tired.
I wished for work that would be pioneering in my field of expertise. I wished that I could work with no specific time to come in or out. I wished that I could help other journalists.
God granted me my wish.
I work in the morning, I work in the afternoon, I work in the evening, I work at dawn, I work in the office, I work outside the office, I just work.
Reporters who get threats call me, media organizations call me for interviews when a journalist is killed, I attend meetings, travel to places without enjoying the sites, address audiences as if it is my responsibility to attend such functions, etc, etc.
I just work. I have no time to enjoy the fruits of my work, to gaze at the sunset or welcome the sunrise. I haven't seen a movie for a long time, I haven't been to a mall, I haven't sung in a videoke bar, I haven't even had beer with colleagues.
How I wish I can still make a wish without God making a joke.
Wednesday, May 16, 2007
Monday, May 14, 2007
After 6 hours
After more than six hours, at about 2:30 in the morning, news was slow, and so was the server.
Sunday, May 13, 2007
Election coverage
Past 8 p.m., May 13, 2007. GMANews.TV Newsroom. Simula na ng walang tulugan for the 2007 Elections coverage.
Thursday, May 10, 2007
Sa pagbuhos ng ulan sa tag-araw
Bumuhos na ang ulan. Malamig na ang panahon. Ang simoy ng hangin ay tila haplos ng malamig na kamay ng sintang kinakabahan sa unang gabi ng pagtatalik.
Patapos na ang tag-init. Muli na namang mamumulaklak ang mga halaman. Muli na namang uusbong ang mga makahiya sa gilid ng daan, muli na namang magbabantay ng mga murang tinik sa tangkay ng bagong tubong rosas.
Bagong pag-asa ang hatid ng pagpatak ng ulan matapos ang mahabang tag-init. Pag-asang alam nating lahat ay may kaakibat na mga pagsubok -- tulad na lamang sa parating na halalan, tulad na lamang sa mga pangakong muling binibitawan ng mga magsing-irog, o ng mga magkakalaban sa tunggalian, tulad na lamang sa pagsapit ng takipsilim sa mga liblib na baryo.
Lahat ng bagay, ika nga, ay magkakambal. Kung merong liwanag, may dilim, kung may dalamhati, may ligayang darating. Nakakalungkot nga lang dito sa ating bayan, halos 'di makita ang ganitong pag-ikot ng kapalaran. Tila hindi umiinog ang mundo. Ang mga dukha ay patuloy na dukha, ang mga mayayaman ay walang humpay sa pagpapasasa, ang mga pulitiko, sila-sila pa rin ang tumatakbo, ang mga niloloko ay patuloy na kumakapit sa paniniwalang darating ang panahon at kusang babaligtad ang sitwasyon.
Ayokong maniwala sa kapalaran, ayokong maniwala sa pag-ibig, o sa kapayapaan, na nakakamit dahil sa takot ng pagkatalo. Naniniwala ako sa isang patas na laban, sa isang laban na waland dayaan, na walang trayduran, sa pakikibakang hatid ng pait at sakit dahil sa pag-aalay ng dugo, pawis o buhay para makamit ang minimithi.
Kapag tag-ulan, lalo na sa gitna ng gabi, dumarating ang halo-halong damdamin - ng pangungulila, ng nag-aalab na damdamin para makibaka, ng pangarap na baguhin ang mukha ng lipunan. Nakakalungkot nga lang na sa pagsikat ng araw, marami ang nakakalimot sa gabing dumaan. Sa paggising nalilimutan ang mga matatamis na salitang ibinulong sa sinisinta, ang halakhakan sa baba ng hagdan, ang sumpang ipaglalaban ang mga karapatan, ang mga sigaw ng pagnanasa ng kapayapaan. Nalilimutan ng marami, nalilimutang sa bawat pangako, sa bawat pagbigkas ng "sulong," maraming puso ang umaasa at nagigising na nauulila.
Parang gawain ng mga pulitiko, parang gawain ng marami sa atin, parang gawain ko, parang mga nakasanayan mo.
Hand of the Master
This came from the egroup of my Claretian brothers:
When the house lights dimmed and the concert was about to begin, the mother returned to her seat and discovered that the child was missing.
Suddenly, the curtains parted and spotlights focused on the impressive Steinway on stage. In horror, the mother saw her little boy sitting at the keyboard, innocently picking out "Twinkle, Twinkle Little Star."
At that moment, the great piano master made his entrance, quickly moved to the piano, and whispered in the boy's ear, "Don't quit. Keep playing." Then, leaning over, Paderewski reached down with his left hand and began filling in a bass part. Soon his right arm reached around to the other side of the child, and he added a running obbligato.
Together, the old master and the young novice transformed what could have been a fr ightening situation into a wonderfully creative experience. The audience was so mesmerized that they couldn't recall what else the great master played. Only the classic, " Twinkle, Twinkle Little Star."
Perhaps that's the way life is meant to be. What we can accomplish on our own is hardly noteworthy. We try our best, but the results aren't always graceful flowing music. However, with the hand of the Master, our life's work can truly be beautiful.
The next time you set out to accomplish great feats, listen carefully. You may hear the voice of the Master, whispering in your ear, "Don't quit. Keep playing."
May you feel His arms around you and know that His hands are there, helping you turn your feeble attempts into true masterpieces.
Wednesday, May 09, 2007
Memory waltz
It’s May. The rains are here. With the first raindrop, flowers bloom. Girls turn into women. Love blossoms. Memories, like golden rays of the setting sun, are fingers that reach back into the depths of one’s being. Ordinary folks become poets, poets become lovers. Sinners pray, children offer flowers to the Virgin.
It’s fiesta time in many parts of the country. People remember their saints – San Isidro, patron of farmers. There’s food on the table after a bountiful harvest. The morning star seems to not part with the moon. A sign, fishermen say, of a good catch waiting in the middle of the ocean. A sign, young men say, to go a-courting.
People who are far decide to come home. Those who could not afford a trip back wax sentimental, especially in the early evening, when noise and silence compete to grab one’s attention. There’s no escaping the memory of village dances, of picnics under fruit-bearing mango trees, of games – tubig-tubig or tubigan under the full moon, taguan, or even sungka with older cousins and siblings.
There’s no escaping the shadow of the past visiting, of lovers leaving, of family members dying, of the first heartache, the second, and sometimes, the endless romance that never came to be, of promises that never become reality.
The month of May is both happy and sad, a marriage of tragedy and victory - facets of life all of us cannot escape, like coming to life and dying, like clouds becoming rain, like buds dying to become flowers, like girls having their first period, like the fingers of the setting sun, reaching out but slowly fading on the horizon.
It’s fiesta time in many parts of the country. People remember their saints – San Isidro, patron of farmers. There’s food on the table after a bountiful harvest. The morning star seems to not part with the moon. A sign, fishermen say, of a good catch waiting in the middle of the ocean. A sign, young men say, to go a-courting.
People who are far decide to come home. Those who could not afford a trip back wax sentimental, especially in the early evening, when noise and silence compete to grab one’s attention. There’s no escaping the memory of village dances, of picnics under fruit-bearing mango trees, of games – tubig-tubig or tubigan under the full moon, taguan, or even sungka with older cousins and siblings.
There’s no escaping the shadow of the past visiting, of lovers leaving, of family members dying, of the first heartache, the second, and sometimes, the endless romance that never came to be, of promises that never become reality.
The month of May is both happy and sad, a marriage of tragedy and victory - facets of life all of us cannot escape, like coming to life and dying, like clouds becoming rain, like buds dying to become flowers, like girls having their first period, like the fingers of the setting sun, reaching out but slowly fading on the horizon.
Monday, May 07, 2007
Cloudy skies
The weather bureau said Metro Manila will be experiencing cloudy skies in the coming days.
I just hope that in the coming days, as the elections near, the forecast will not take a literary twist.
Elections in this country is not known to be "bright" with the perennial incidents of cheating, fraud and violence.
France had its presidential election last Sunday. On Monday, the French people already knew who their new president is.
Will the time come that Filipinos will have the same experience?
I just hope that in the coming days, as the elections near, the forecast will not take a literary twist.
Elections in this country is not known to be "bright" with the perennial incidents of cheating, fraud and violence.
France had its presidential election last Sunday. On Monday, the French people already knew who their new president is.
Will the time come that Filipinos will have the same experience?
Saturday, May 05, 2007
'Moment'
There's nothing more romantic than spending time with a loved one, even for a moment, to reminisce the past and dream about the future.
I do not love you except because I love you;
I go from loving to not loving you,
From waiting to not waiting for you
My heart moves from cold to fire.
I love you only because it's you the one I love;
I hate you deeply, and hating you
Bend to you, and the measure of my changing love for you
Is that I do not see you but love you blindly.
Maybe January light will consume
My heart with its cruel
Ray, stealing my key to true calm.
In this part of the story I am the one who
Dies, the only one, and I will die of love because I love you,
Because I love you, Love, in fire and blood.
- Pablo Neruda
Paglalakbay
Tila ulan sa tag-init ang maikling panahon na nakaalis ako sa bansa. Subalit gustuhin ko mang maaliw, ipinagkait ito ng panahon. Hanggang sa ibang bayan trabaho pa rin ang aking inatupag.
Umalis ako sa paliparan ng Maynila alas-otso ng umaga ng Martes. Natulog lang ako buong panahon sa eroplano hanggang dumating sa paliparan ng Singapore.
Masayang sumakay ng eroplano lalo na kung malayo ang biyahe. Para bang dinuduyan ka sa ulap. Hindi ko lubos maisip na nasa pagitan ako ng langit at lupa at ipinapasa-Diyos ang buhay. Isipin nyo nga naman po, nasa hangin ka, nasa gitna ng kawalan, tila sinusubukan ang pananampalataya.
Pagdating sa Singapore, takbo naman agad sa isa pang eroplano para lumipad ng isang oras patungong Jakarta. Nang sinabi ng piloto na malapit na kaming dumapo sa Indonesia, sumilip ako sa bintana. Parang Pilipinas lang pala ang kapitbahay nating bansa. Medyo maganda pa ang Maynila. Marami ang sasakyan. Isipin nyo nga naman na apat na milyon daw ang motorsiklo sa Jakarta kung saan ang population ay tulad din lang sa Metro Manila.
Dumating ako sa aking tinirhang hotel at nagpahinga. Gawain kong magbabad sa bath tub matapos ang mahabang paglalakbay. Nakakatuwang maglaro ng mga bula sa maligamgam na tubig. Para kang bata, wala kang ibang iniisip, pabasa-basa, payosi-yosi, hanggang makatulog at magising na lamang dahil malamig na ang tubig.
Naghapunan naman agad ako ng authentic na Indonesian na pagkain at biglang napaluha dahil nakakain ng sili. May tumutugtog sa piyano at biglang humirit ng mga Frank Sinatra, kaya nagdesisyon akong bumalik na lang sa kwarto para manood ng TV.
Matagal-tagal na ring panahon na di ako nakatulog ng maaga, kaya bago pa man mag-ala una ng umaga'y nakaidlip na ako. Syanga pala, huli ng isang oras sa Pilipinas ang Indonesia.
Kinaumagahan, masaya naman akong binati ng mga kasapi ng fellowship ng Seapa. Nagbigay ako ng pananalita sa sitwasyon ng media sa Pilipinas. Mahaba din ang naging diskusyon kaya inabot kami ng tanghalian.
Kinahapunan naman, isang pagtitipon ng hindi kumulang isang daang mga mamamahayag mula sa iba't ibang bansa ng Asya ang aking nakasalamuha. Nagsalita naman ako tungkol sa tinatawag na "Culture of Impunity." Marami ang nagtanong. Marami ang nagulat. Marami ang namangha sa sitwasyon hindi lamang sa ating bansa kundi sa buong Asya.
Nagpalipas lang ako ng gabi sa kwarto dahil napaka-traffic sa Jakarta at tila wala naman akong mapapasyalan dahil medyo malayo ang aking tinirhang hotel sa sentro ng bayan.
Umaga na ng magising ako at kailangang magsalita naman sa isang forum tungkol naman sa "defamation" at libel. Nag-press conference pa ako matapos ko malaman na inatras na pala ni First Gentleman Arroyo ang demandang libelo laban sa 46 na mamamahayag.
Nakiupo na lang ako sa workshop kinahapunan tungkol sa mga batas ukol sa media at sa tinatawag nilang press council. May natutunan naman ako at iba talaga ang karanasan ng media sa ibang bansa.
Ala-siyete na ng gabi ng magsindi naman kami ng kandila para sa mga mamamahayag na nawawala. Umikot ako sa plaza ng Jakarta at kumain ng mga lutong Thai kasama ang mga taga-Seapa.
Madaling araw ng Biyernes ng umalis ako ng Jakarta pauwing Maynila.
Siyanga pala, alam n'yo bang sikat na sikat sa Indonesia si Diana Zubiri na nakilala daw doon dahil sa isang pelikulang "The Girl from Bandung" yata ang pamagat. Sikat din ang mang-aawit na si Christian Bautista.
At alam nyo bang mas mura pa ang batik (na galing Indonesia) na binibenta sa barter trade sa Zamboanga kaysa batik sa Indonesia na tinitinda sa isang pamilihang aking nadaanan?
At ang daming pirated na CD at DVD na nagkalat lamang sa kanilang mga lansangan.
Hanggang dito na muna. Mukhang kailangan ko pang magpahinga.
Umalis ako sa paliparan ng Maynila alas-otso ng umaga ng Martes. Natulog lang ako buong panahon sa eroplano hanggang dumating sa paliparan ng Singapore.
Masayang sumakay ng eroplano lalo na kung malayo ang biyahe. Para bang dinuduyan ka sa ulap. Hindi ko lubos maisip na nasa pagitan ako ng langit at lupa at ipinapasa-Diyos ang buhay. Isipin nyo nga naman po, nasa hangin ka, nasa gitna ng kawalan, tila sinusubukan ang pananampalataya.
Pagdating sa Singapore, takbo naman agad sa isa pang eroplano para lumipad ng isang oras patungong Jakarta. Nang sinabi ng piloto na malapit na kaming dumapo sa Indonesia, sumilip ako sa bintana. Parang Pilipinas lang pala ang kapitbahay nating bansa. Medyo maganda pa ang Maynila. Marami ang sasakyan. Isipin nyo nga naman na apat na milyon daw ang motorsiklo sa Jakarta kung saan ang population ay tulad din lang sa Metro Manila.
Dumating ako sa aking tinirhang hotel at nagpahinga. Gawain kong magbabad sa bath tub matapos ang mahabang paglalakbay. Nakakatuwang maglaro ng mga bula sa maligamgam na tubig. Para kang bata, wala kang ibang iniisip, pabasa-basa, payosi-yosi, hanggang makatulog at magising na lamang dahil malamig na ang tubig.
Naghapunan naman agad ako ng authentic na Indonesian na pagkain at biglang napaluha dahil nakakain ng sili. May tumutugtog sa piyano at biglang humirit ng mga Frank Sinatra, kaya nagdesisyon akong bumalik na lang sa kwarto para manood ng TV.
Matagal-tagal na ring panahon na di ako nakatulog ng maaga, kaya bago pa man mag-ala una ng umaga'y nakaidlip na ako. Syanga pala, huli ng isang oras sa Pilipinas ang Indonesia.
Kinaumagahan, masaya naman akong binati ng mga kasapi ng fellowship ng Seapa. Nagbigay ako ng pananalita sa sitwasyon ng media sa Pilipinas. Mahaba din ang naging diskusyon kaya inabot kami ng tanghalian.
Kinahapunan naman, isang pagtitipon ng hindi kumulang isang daang mga mamamahayag mula sa iba't ibang bansa ng Asya ang aking nakasalamuha. Nagsalita naman ako tungkol sa tinatawag na "Culture of Impunity." Marami ang nagtanong. Marami ang nagulat. Marami ang namangha sa sitwasyon hindi lamang sa ating bansa kundi sa buong Asya.
Nagpalipas lang ako ng gabi sa kwarto dahil napaka-traffic sa Jakarta at tila wala naman akong mapapasyalan dahil medyo malayo ang aking tinirhang hotel sa sentro ng bayan.
Umaga na ng magising ako at kailangang magsalita naman sa isang forum tungkol naman sa "defamation" at libel. Nag-press conference pa ako matapos ko malaman na inatras na pala ni First Gentleman Arroyo ang demandang libelo laban sa 46 na mamamahayag.
Nakiupo na lang ako sa workshop kinahapunan tungkol sa mga batas ukol sa media at sa tinatawag nilang press council. May natutunan naman ako at iba talaga ang karanasan ng media sa ibang bansa.
Ala-siyete na ng gabi ng magsindi naman kami ng kandila para sa mga mamamahayag na nawawala. Umikot ako sa plaza ng Jakarta at kumain ng mga lutong Thai kasama ang mga taga-Seapa.
Madaling araw ng Biyernes ng umalis ako ng Jakarta pauwing Maynila.
Siyanga pala, alam n'yo bang sikat na sikat sa Indonesia si Diana Zubiri na nakilala daw doon dahil sa isang pelikulang "The Girl from Bandung" yata ang pamagat. Sikat din ang mang-aawit na si Christian Bautista.
At alam nyo bang mas mura pa ang batik (na galing Indonesia) na binibenta sa barter trade sa Zamboanga kaysa batik sa Indonesia na tinitinda sa isang pamilihang aking nadaanan?
At ang daming pirated na CD at DVD na nagkalat lamang sa kanilang mga lansangan.
Hanggang dito na muna. Mukhang kailangan ko pang magpahinga.
Friday, May 04, 2007
Back from Jakarta
I just got back from Jakarta where I sat as a member of a panel that discussed the media's struggle against defamation in Asia.
In the middle of the discussion on Thursday (Press Freedom Day), I received a message from the Philippines that says First Gentleman Jose Miguel Arroyo dropped the libel charges he filed against 46 journalists.
It was good news for Asian journalists gathered in Jakarta. The conference organizers (IFJ, AJI, Seapa) invited me later to join a press conference to announce the news.
After the whole day workshop, we held a candle-lighting vigil at one park in Jakarta's city center to call for the immediate release of Alan Johnston, a BBC correspondent who was abducted by gunmen in Gaza on March 12.
It was an emotional gathering of journalists from all over the region.
In the middle of the discussion on Thursday (Press Freedom Day), I received a message from the Philippines that says First Gentleman Jose Miguel Arroyo dropped the libel charges he filed against 46 journalists.
It was good news for Asian journalists gathered in Jakarta. The conference organizers (IFJ, AJI, Seapa) invited me later to join a press conference to announce the news.
After the whole day workshop, we held a candle-lighting vigil at one park in Jakarta's city center to call for the immediate release of Alan Johnston, a BBC correspondent who was abducted by gunmen in Gaza on March 12.
It was an emotional gathering of journalists from all over the region.
Monday, April 30, 2007
Travel
I've always enjoyed airports. Or maybe the idea of travel. It's always exciting to just sit and watch people come and go.
I'm leaving for a trip today. My first this year outside the country.
What I don't like about trips, however, is the preparation - waking up early in the morning, ironing and folding clothes, thinking about what to bring, deciding on what book to read on the plane.
Of course the usual security check, especially the taking off of shoes, is annoying. Well, there are things, including trips abroad, that do not come free.
I'm leaving for a trip today. My first this year outside the country.
What I don't like about trips, however, is the preparation - waking up early in the morning, ironing and folding clothes, thinking about what to bring, deciding on what book to read on the plane.
Of course the usual security check, especially the taking off of shoes, is annoying. Well, there are things, including trips abroad, that do not come free.
Saturday, April 28, 2007
Tag-araw
Matindi ang init ng araw nitong mga nakalipas na linggo. Kasing-init sa pangangampanya ng mga pulitiko para sa darating na halalan sa Mayo.
Umuwi ako sa probinsya nitong nakalipas na weekend. Gano'n pa rin naman ang itsura ng aking bayan. Tila walang nagbago. Medyo nalinis lang ang dalampasigan dahil dumadami na ang mga kubo sa tabing-dagat at medyo alaga na ang mga halaman at puno.
Ang bagong sidewalk sa boulevard ay gawa na ng clay tiles. Magandang tingnan lalo na sa gabi kapag nasisindihan ang mga makulay na ilaw sa daan.
Di naman nagbago ang mga tao sa bayan ko. May mga tumatanda, may pilit na nagpapabata at marami na talagang mga bagong mukha na naging tao na siguro noong umalis na ako sa bayan 24 na taon na ang nakalipas.
Maalat pa rin ang dagat, mainit pa rin ang araw, namumulaklak pa rin ang akasya. May mga bagong bahay na ang tawag ng mga pinsan ko ay "katas ng retirement," "katas ng pagpupunas ng pwet ng banyaga" at "katas ng pagpuputa" sa Japan at ibang bansa.
Tsismoso't tsismosa pa rin ang mga dati nang tsismoso't tsismosa, 'di na ako nakakita ng tuba sa sentro ng bayan, Red Horse na ang tinitira ng kabataan at 'di na baylehan ang tawag ng sayawan. XRM na ang gamit ng mga bagets sa gimik, 'di tulad noon na kami ay nagpapagandahan ng bike.
Tahimik pa rin ang bayan ko. Pangarap ko pa rin na manitili doon, kasama ang mga mahal sa buhay, sa darating na panahon.
Malungkot lang na 'di ko man lang lubusang na-enjoy ang tag-init sa sa aming bayan. Nawala na kasi ang mga tukmo't punay na dating nakikipagharutan sa mga maya sa palayan. Wala na ang palayan sa likod ng aming kubo. Bahayan na ito. Marami na kaming mga kapitbahay, mga pinsan at kamag-anak.
Tag-araw, natutuyo ang mga batis sa Tipsong, walang hamog ang mga bulaklak sa umaga, nagtatago na yata ang mga dalaga.
Umuwi ako sa probinsya nitong nakalipas na weekend. Gano'n pa rin naman ang itsura ng aking bayan. Tila walang nagbago. Medyo nalinis lang ang dalampasigan dahil dumadami na ang mga kubo sa tabing-dagat at medyo alaga na ang mga halaman at puno.
Ang bagong sidewalk sa boulevard ay gawa na ng clay tiles. Magandang tingnan lalo na sa gabi kapag nasisindihan ang mga makulay na ilaw sa daan.
Di naman nagbago ang mga tao sa bayan ko. May mga tumatanda, may pilit na nagpapabata at marami na talagang mga bagong mukha na naging tao na siguro noong umalis na ako sa bayan 24 na taon na ang nakalipas.
Maalat pa rin ang dagat, mainit pa rin ang araw, namumulaklak pa rin ang akasya. May mga bagong bahay na ang tawag ng mga pinsan ko ay "katas ng retirement," "katas ng pagpupunas ng pwet ng banyaga" at "katas ng pagpuputa" sa Japan at ibang bansa.
Tsismoso't tsismosa pa rin ang mga dati nang tsismoso't tsismosa, 'di na ako nakakita ng tuba sa sentro ng bayan, Red Horse na ang tinitira ng kabataan at 'di na baylehan ang tawag ng sayawan. XRM na ang gamit ng mga bagets sa gimik, 'di tulad noon na kami ay nagpapagandahan ng bike.
Tahimik pa rin ang bayan ko. Pangarap ko pa rin na manitili doon, kasama ang mga mahal sa buhay, sa darating na panahon.
Malungkot lang na 'di ko man lang lubusang na-enjoy ang tag-init sa sa aming bayan. Nawala na kasi ang mga tukmo't punay na dating nakikipagharutan sa mga maya sa palayan. Wala na ang palayan sa likod ng aming kubo. Bahayan na ito. Marami na kaming mga kapitbahay, mga pinsan at kamag-anak.
Tag-araw, natutuyo ang mga batis sa Tipsong, walang hamog ang mga bulaklak sa umaga, nagtatago na yata ang mga dalaga.
Tuesday, April 24, 2007
Friday, April 20, 2007
Another dark period for Philippine media
This week marks another dark period for press freedom in the Philippines, with the murder of a colleague, the attempted murder of another and a libel case filed by a governor against yet another.
Carmelo Palacios, 41, field reporter of the government-run Radyo ng Bayan, was found dead in Sta. Rosa town, Nueva Ecija, Wednesday morning, his body battered and shot in the chin. He was the 51st journalist to be killed under the Arroyo administration's increasingly blood-drenched watch, and the third this year.
Director Geary Barias of Task Force Usig has said there is reason to believe the murder of Palacios was an offshoot of his being a "hard-hitting, no nonsense reporter" and "anti-crime crusader."
A day after, Delfin Mallari Jr., correspondent of the Philippine Daily Inquirer and the host of a local radio program and editor of the local paper Ang Dyaryo Natin, was shot and wounded in an ambush in Lucena City.
Colleague Johnny Glorioso of dzMM and Mallari's co-host and fellow editor, said they have all the reason to believe the attempt on Mallari's life was "politically motivated."
In Cebu City, Leo Lastimosa, station manager of local ABS-CBN radio, was slapped with a libel suit by Cebu Governor Gwendolyn Garcia because of his exposes on alleged scams committed during the preparations for the 12th Association of Southeast Asian Nations there.
And in Albay, dzRH reporter Jun Alegre was arrested yesterday and jailed over a 10-year-old libel case.
The National Union of Journalists of the Philippines condemns these latest assaults on our colleagues and on press freedom as a whole.
Indeed, the assaults on journalists and not just press freedom but freedom of expression and the people's right to know as well, have been coming more often and becoming more brazen.
In the case of media, while there remains no indication that this is part of a broad, concerted effort, unlike the assaults on other sectors, the fact nevertheless remains that the continued assaults on
our colleagues and on our freedom and liberties are abetted by a climate of impunity that is the result of official inaction, antipathy and, in many cases, even outright hostility.
This is borne out by last year's attempts by government to clamp down on the media during the ill-conceived state of national emergency, the multiple libel cases filed against 46 journalists by no less than the president's husband, the sedition charges filed against the Tribune and the comments from sundry government and security officials, notably Justice Secretary Raul Gonzalez, that a number of our slain colleagues may have deserved their fates -- as if there were any justification for murder.
Again, as we mourn our fallen, see to our wounded and give succor to the embattled, we challenge President Gloria Macapagal-Arroyo to do the one singular act that will prove that her administration is not abetting this climate of impunity that is steadily and with gathering speed and brazenness battering at our most basic rights and liberties -- issue a categorical order to put an end to the killings and assaults, to get the perpetrators, and declare the decriminalization of libel an urgent measure.
We urge our colleagues to remain steadfast and band together and call on the people whom we serve to help send a strong signal to those who would deprive them of their right to know that, no, we will not surrender.
Jose Torres Jr.
NUJP chairperson
Carmelo Palacios, 41, field reporter of the government-run Radyo ng Bayan, was found dead in Sta. Rosa town, Nueva Ecija, Wednesday morning, his body battered and shot in the chin. He was the 51st journalist to be killed under the Arroyo administration's increasingly blood-drenched watch, and the third this year.
Director Geary Barias of Task Force Usig has said there is reason to believe the murder of Palacios was an offshoot of his being a "hard-hitting, no nonsense reporter" and "anti-crime crusader."
A day after, Delfin Mallari Jr., correspondent of the Philippine Daily Inquirer and the host of a local radio program and editor of the local paper Ang Dyaryo Natin, was shot and wounded in an ambush in Lucena City.
Colleague Johnny Glorioso of dzMM and Mallari's co-host and fellow editor, said they have all the reason to believe the attempt on Mallari's life was "politically motivated."
In Cebu City, Leo Lastimosa, station manager of local ABS-CBN radio, was slapped with a libel suit by Cebu Governor Gwendolyn Garcia because of his exposes on alleged scams committed during the preparations for the 12th Association of Southeast Asian Nations there.
And in Albay, dzRH reporter Jun Alegre was arrested yesterday and jailed over a 10-year-old libel case.
The National Union of Journalists of the Philippines condemns these latest assaults on our colleagues and on press freedom as a whole.
Indeed, the assaults on journalists and not just press freedom but freedom of expression and the people's right to know as well, have been coming more often and becoming more brazen.
In the case of media, while there remains no indication that this is part of a broad, concerted effort, unlike the assaults on other sectors, the fact nevertheless remains that the continued assaults on
our colleagues and on our freedom and liberties are abetted by a climate of impunity that is the result of official inaction, antipathy and, in many cases, even outright hostility.
This is borne out by last year's attempts by government to clamp down on the media during the ill-conceived state of national emergency, the multiple libel cases filed against 46 journalists by no less than the president's husband, the sedition charges filed against the Tribune and the comments from sundry government and security officials, notably Justice Secretary Raul Gonzalez, that a number of our slain colleagues may have deserved their fates -- as if there were any justification for murder.
Again, as we mourn our fallen, see to our wounded and give succor to the embattled, we challenge President Gloria Macapagal-Arroyo to do the one singular act that will prove that her administration is not abetting this climate of impunity that is steadily and with gathering speed and brazenness battering at our most basic rights and liberties -- issue a categorical order to put an end to the killings and assaults, to get the perpetrators, and declare the decriminalization of libel an urgent measure.
We urge our colleagues to remain steadfast and band together and call on the people whom we serve to help send a strong signal to those who would deprive them of their right to know that, no, we will not surrender.
Jose Torres Jr.
NUJP chairperson
Tuesday, April 17, 2007
Subscribe to:
Posts (Atom)