Showing posts with label inspirational. Show all posts
Showing posts with label inspirational. Show all posts

Thursday, May 10, 2007

Sa pagbuhos ng ulan sa tag-araw


Bumuhos na ang ulan. Malamig na ang panahon. Ang simoy ng hangin ay tila haplos ng malamig na kamay ng sintang kinakabahan sa unang gabi ng pagtatalik.

Patapos na ang tag-init. Muli na namang mamumulaklak ang mga halaman. Muli na namang uusbong ang mga makahiya sa gilid ng daan, muli na namang magbabantay ng mga murang tinik sa tangkay ng bagong tubong rosas.

Bagong pag-asa ang hatid ng pagpatak ng ulan matapos ang mahabang tag-init. Pag-asang alam nating lahat ay may kaakibat na mga pagsubok -- tulad na lamang sa parating na halalan, tulad na lamang sa mga pangakong muling binibitawan ng mga magsing-irog, o ng mga magkakalaban sa tunggalian, tulad na lamang sa pagsapit ng takipsilim sa mga liblib na baryo.

Lahat ng bagay, ika nga, ay magkakambal. Kung merong liwanag, may dilim, kung may dalamhati, may ligayang darating. Nakakalungkot nga lang dito sa ating bayan, halos 'di makita ang ganitong pag-ikot ng kapalaran. Tila hindi umiinog ang mundo. Ang mga dukha ay patuloy na dukha, ang mga mayayaman ay walang humpay sa pagpapasasa, ang mga pulitiko, sila-sila pa rin ang tumatakbo, ang mga niloloko ay patuloy na kumakapit sa paniniwalang darating ang panahon at kusang babaligtad ang sitwasyon.

Ayokong maniwala sa kapalaran, ayokong maniwala sa pag-ibig, o sa kapayapaan, na nakakamit dahil sa takot ng pagkatalo. Naniniwala ako sa isang patas na laban, sa isang laban na waland dayaan, na walang trayduran, sa pakikibakang hatid ng pait at sakit dahil sa pag-aalay ng dugo, pawis o buhay para makamit ang minimithi.

Kapag tag-ulan, lalo na sa gitna ng gabi, dumarating ang halo-halong damdamin - ng pangungulila, ng nag-aalab na damdamin para makibaka, ng pangarap na baguhin ang mukha ng lipunan. Nakakalungkot nga lang na sa pagsikat ng araw, marami ang nakakalimot sa gabing dumaan. Sa paggising nalilimutan ang mga matatamis na salitang ibinulong sa sinisinta, ang halakhakan sa baba ng hagdan, ang sumpang ipaglalaban ang mga karapatan, ang mga sigaw ng pagnanasa ng kapayapaan. Nalilimutan ng marami, nalilimutang sa bawat pangako, sa bawat pagbigkas ng "sulong," maraming puso ang umaasa at nagigising na nauulila.

Parang gawain ng mga pulitiko, parang gawain ng marami sa atin, parang gawain ko, parang mga nakasanayan mo.

Hand of the Master

This came from the egroup of my Claretian brothers:

When the house lights dimmed and the concert was about to begin, the mother returned to her seat and discovered that the child was missing.

Suddenly, the curtains parted and spotlights focused on the impressive Steinway on stage. In horror, the mother saw her little boy sitting at the keyboard, innocently picking out "Twinkle, Twinkle Little Star."

At that moment, the great piano master made his entrance, quickly moved to the piano, and whispered in the boy's ear, "Don't quit. Keep playing." Then, leaning over, Paderewski reached down with his left hand and began filling in a bass part. Soon his right arm reached around to the other side of the child, and he added a running obbligato.

Together, the old master and the young novice transformed what could have been a fr ightening situation into a wonderfully creative experience. The audience was so mesmerized that they couldn't recall what else the great master played. Only the classic, " Twinkle, Twinkle Little Star."

Perhaps that's the way life is meant to be. What we can accomplish on our own is hardly noteworthy. We try our best, but the results aren't always graceful flowing music. However, with the hand of the Master, our life's work can truly be beautiful.

The next time you set out to accomplish great feats, listen carefully. You may hear the voice of the Master, whispering in your ear, "Don't quit. Keep playing."

May you feel His arms around you and know that His hands are there, helping you turn your feeble attempts into true masterpieces.